Ένα γκράφιτι και μία γιορτινή βραδιά για τον Ντίνο Χριστιανόπουλο.

Τα εγκαίνια τοιχογραφίας του ποιητή και συγγραφέα, Ντίνου Χριστιανόπουλου πραγματοποιήθηκαν στον Βαρδάρη στη Θεσσαλονίκη.

Το Πρόγραμμα Προαγωγής Αυτοβοήθειας Θεσσαλονίκης και η Ομάδα Γειτονιάς Βαρδάρη έστησε μία γιορτινή βραδιά προς τιμή του Ντίνου Χριστιανόπουλου, κεντρικό ήρωα μιας γιγάντιας τοιχογραφίας που ολοκληρώθηκε πρόσφατα πάνω σε τοίχο της περιοχής και συγκεκριμένα στην Οδυσσέως και Αφροδίτης γωνία.
Τα εγκαίνια προσέλκυσαν περισσότερα από 250 άτομα, που άκουσαν πληροφορίες και άγνωστα περιστατικά από τη ζωή του σπουδαίου Θεσσαλονικιού ποιητή, από τον μαθητή του Θωμά Κοροβίνη, γνωστό συγγραφέα, συνθέτη, στιχουργό και ερμηνευτή λαϊκών τραγουδιών.

Στη συνέχεια ακολούθησε ζωντανή μουσική από τον Δημήτρη Νικολούδη και τον Ανδρέα Καρακότα, αλλά και την «Παρέα του Τσιτσάνη», η οποία δημιουργήθηκε από τον Χριστιανόπουλο και τον ερασιτέχνη μπουζουξή Νίκο Στρουθόπουλο, με σκοπό τη διάδοση και μελέτη του έργου του Βασίλη Τσιτσάνη.

Τι απεικονίζεται στην τοιχογραφία;

Στην τοιχογραφία απεικονίζεται και ο μεγάλος λαϊκός συνθέτης Βασίλης Τσιτσάνης, που ήταν αγαπημένος του ποιητή. Απεικονίζονται επίσης δύο από τους εμβληματικότερους κινηματογράφους της περιοχής, το Σινέ Ίλιον και το Πάνθεον, ενώ υπάρχουν και αναφορές στις γάτες που επίσης αγαπούσε.

Πρόκειται για μία σύνθεση έργων του ζωγράφου Ντίνου Παπασπύρου που επιμελήθηκε εικαστικά και υλοποίησε η καλλιτεχνική ομάδα «Antares», ενώ ακριβώς δίπλα είναι γραμμένο το ποίημα «Βαρδάρι: Ιλίου Πέρσις», ένα από πιο σπαρακτικά ποιήματά του Χριστιανόπουλου.

Ντίνος Χριστιανόπουλος, «Βαρδάρι: Ιλίου πέρσις»

Χρόνια στημένος έξω από το «Ίλιον»,
μαζί με άλλους ομοιοπαθείς, διόλου
απίθανο που άρχισα να νιώθω ετούτο
το άθλιο σινεμά σαν την πρωτεύουσα
της Τροίας, και το επικίνδυνο Βαρδάρι
σαν το στρατόπεδο των Αχαιών. Λουμπίνες
καραδοκούσαν κάθε βράδυ, σαν τους Τρώες,
να καταφθάσουν οι Αχαιοί, οι χακιφόροι,
καραδοκούσα και εγώ, σαν άλλος Έκτωρ,
τον Αχιλλέα να φανεί και να μ’ αδράξει,
σε σκοτεινή γωνιά του κάστρου να με σύρει
κι αντί για έρωτα, ν’ αρχίσει τις κλοτσιές.

Δε φανταζόμουν τι ερήμωση θα ’ρχόταν
μέσα σε λίγα χρόνια. Κι όμως, σαν την Τροία,
ρήμαξε το Βαρδάρι μας. Τώρα κανένας
δεν δέρνει ούτε σκυλεύει. Φώτα και τουρίστες.
Μόνο τα γκρεμισμένα κάστρα έμειναν,
πάθη μιας άλλης εποχής για να θυμίζουν –
κι εγώ να περιφέρομαι, νυχτόβιος,
με αρχαϊκούς συνειρμούς φυτοζωώντας.Ντίνος Χριστιανόπουλος, «Βαρδάρι: Ιλίου πέρσις»

Χρόνια στημένος έξω από το «Ίλιον»,
μαζί με άλλους ομοιοπαθείς, διόλου
απίθανο που άρχισα να νιώθω ετούτο
το άθλιο σινεμά σαν την πρωτεύουσα
της Τροίας, και το επικίνδυνο Βαρδάρι
σαν το στρατόπεδο των Αχαιών. Λουμπίνες
καραδοκούσαν κάθε βράδυ, σαν τους Τρώες,
να καταφθάσουν οι Αχαιοί, οι χακιφόροι,
καραδοκούσα και εγώ, σαν άλλος Έκτωρ,
τον Αχιλλέα να φανεί και να μ’ αδράξει,
σε σκοτεινή γωνιά του κάστρου να με σύρει
κι αντί για έρωτα, ν’ αρχίσει τις κλοτσιές.

Δε φανταζόμουν τι ερήμωση θα ’ρχόταν
μέσα σε λίγα χρόνια. Κι όμως, σαν την Τροία,
ρήμαξε το Βαρδάρι μας. Τώρα κανένας
δεν δέρνει ούτε σκυλεύει. Φώτα και τουρίστες.
Μόνο τα γκρεμισμένα κάστρα έμειναν,
πάθη μιας άλλης εποχής για να θυμίζουν –
κι εγώ να περιφέρομαι, νυχτόβιος,
με αρχαϊκούς συνειρμούς φυτοζωώντας.